θεματική

Σκοπός του συνεδρίου είναι να διερευνήσει τη σχέση μεταξύ παράστασης και θεσμών, εκκινώντας από την υπόθεση ότι οι θεσμικές δομές διαμορφώνονται μέσω επαναλαμβανόμενων πρακτικών, μοντέλων και σχέσεων. Μέσω μιας οπτικής που έχει τη ρίζα της στις παραστασιακές σπουδές και προσεγγίζει τους θεσμούς ως γίγνεσθαι, το συνέδριο θα στοχαστεί πάνω στο πώς οι θεσμοί αποτελούν επιτελεστικές διαδικασίες και αντίστοιχα κατά πόσον παραστασιακές πρακτικές μπορεί να ενδυναμώνουν, να αποσταθεροποιούν ή να εισάγουν νέες μορφές οργάνωσης. Αν και συχνά θεωρούνται αφαιρετικοί σχηματισμοί ‘αντικειμενικών’, παγιωμένων και συστημικών δομών, οι θεσμοί, είτε επίσημοι είτε ανεπίσημοι, είναι πάντοτε κοινωνικές διαδικασίες. Επομένως, αν οι θεσμικές δομές εγκαθιδρύονται μέσω επαναλαμβανόμενων τρόπων δράσης και διευθετήσεων, πώς θα μπορούσαν παραστασιακές πρακτικές να συνιστούν ριζοσπαστικές δράσεις ή εφήμερους συσχετισμούς και κατ’ επέκταση, δυνητικές επιτελέσεις μιας διαφορετικής θεσμοποίησης;

Σήμερα εκπαιδευτικοί, πολιτιστικοί και καλλιτεχνικοί θεσμοί, δημόσιοι και ιδιωτικοί, ακολουθούν συγκεκριμένες οικονομικές πολιτικές ή αποδεικνύονται μη βιώσιμοι. Εκ τούτου προκύπτουν ζητήματα σχετικά με τον βαθμό εμπλοκής με τους επίσημους θεσμούς. Πολλοί υποστηρίζουν τη λογική της «έξοδου» μιας και η θεσμική αναδιάρθρωση εμπλέκεται όλο και περισσότερο με τους κανόνες της αγοράς και τις νεοφιλελεύθερες κυβερνητικές ατζέντες. Όπως έχουν δείξει οι Μπολτάνσκι και Σιαπέλο, μεταξύ άλλων, η καλλιτεχνική πρακτική και κριτική συχνά ενσωματωνέται στο σύστημα ως ένα νέο σύνολο αξιών και στάσεων που καταλήγει να επανανομιμοποιεί κυρίαρχους θεσμούς. Παράλληλα, πολλοί υποστηρίζουν ότι προκειμένου να επιτευχθεί αλλαγή που να μπορεί να οδηγήσει πιθανά σε κοινωνικό μετασχηματισμό θα πρέπει να δουλέψουμε αναγκαστικά και ταυτοχρόνως τόσο εντός όσο και εκτός των θεσμών. Πώς μπορεί η παραστασιακή πρακτική να ασκήσει κριτική και ενδεχομένως να επιχειρήσει να αλλάξει τις συνθήκες που μοιάζει να υπηρετεί;

Αποφεύγοντας έναν προβλεπόμενο δυισμό μεταξύ του «εντός» και του «εκτός» των θεσμικών πλαισίων καθώς και μεταξύ της καλλιτεχνικής και της κοινωνικής επιτέλεσης, το συνέδριο στοχεύει σε μια αναθεώρηση των τρόπων με τους οποίους όλοι μας εμπλεκόμαστε σε πρακτικές θέσμισης ενόσω κινούμαστε εντός, διαμέσου και ενάντια σε θεσμικές παραμέτρους. Ιστορικά και στο παρόν, οι κυρίαρχες και κυβερνώσες θεσμικές δομές συγκροτούνται μέσω ιεραρχημένων γραφειοκρατιών και καταμερισμών εργασίας που συνδέονται με την παραγωγή, τη λειτουργία και τη διαχείριση φυλετικών, ταξικών και άλλων διακρίσεων. Την ίδια στιγμή, τις δύο τελευταίες δεκαετίες συναντούμε αυτό που οι Αθανασίου και Μπάτλερ αποκαλούν «επιτελεστικότητα στον πληθυντικό»: νέες μορφές οργάνωσης και αντίστασης που συμπεριλαμβάνουν αντάρτικες καλλιτεχνικές πρακτικές, ακτιβιστικές-καλλιτεχνικές καταλήψεις δημόσιων κτιρίων, μποϋκοτάζ καλλιτεχνικών ή εκπαιδευτικών θεσμών, αυτοδιαχειριζόμενα εργοστάσια, κινήματα κατάληψης πλατειών, χακτιβισμό, κοινοτικές συνελεύσεις και οικονομίες, συμμετοχικές δομές και πειραματικές παραστάσεις. Ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο παραστασιακές διαδικασίες, επιτυχείς ή αποτυχημένες, διευκολύνουν διαφορετικές μορφές κοινωνικότητας συντελούν γόνιμα στην επαναδιαπραγμάτευση της συμμετοχής, της συνεργασίας και της συλλογικής λήψης αποφάσεων. Με ποιο τρόπο η θεώρηση των θεσμών ως επιτελεστικών διαδικασιών καθώς και των επιτελεστικών διαδικασιών θέσμισης ή μη θέσμισης μπορούν να αποτελέσουν παραδείγματα νέων αισθητικών, στρατηγικών, θεωριών και μεθόδων; Πώς συγκροτούμε τους θεσμούς ενώ παράλληλα εκείνοι συγκροτούν εμάς;

Θεματικές του συνεδρίου:

  • Ο ρόλος των θεσμών και των πολιτικών αντίστασης στο παρόν κοινωνικοπολιτικό τοπίο.
  • Παραστασιακές πρακτικές που αναφέρονται σε ζητήματα θεσμικών διαδικασιών, αισθητικών, ορίων και κανόνων.
  • Σχέσεις και αλληλεπιδράσεις μεταξύ θεσμών και παραστασιακής πρακτικής. Τρόποι έρευνας, καλλιτεχνικής πρακτικής και κριτικής εμπλοκής και η σχέση τους με τους υπάρχοντες θεσμούς.
  • Οι θεσμοί ως επιτελέσεις, θεσμοί επιτέλεσης, η επιτέλεση ως θεσμός και διαφορετική θέσμιση ή μη θέσμιση.
  • Μπορούν παραστασιακές και άλλες πολιτισμικές πρακτικές να επηρεάσουν, να αμφισβητήσουν και να επανεπινοήσουν ισχύουσες θεσμικές φόρμες;
  • Οι παραστασιακές πρακτικές ως δυνητικές εναλλακτικές στις έννοιες της ηγεμονίας και της «μακράς πορείας εντός των θεσμών».
  • Διακυβέρνηση, θεσμοποιημένη βιοπολιτική, νεκροπολιτική και επιτελεστικές αντι-πρακτικές.
  • Ποιες παραστασιακές στρατηγικές και μορφές μπορούν να αμφισβητήσουν παγιωμένες πρακτικές και τρόπους δράσης; Μπορούν παραστασιακές πρακτικές να αναδείξουν νέες θεσμικές μορφές;
  • Παραστάσεις εντός και εναντίον κρατικών και ιδιωτικών θεσμών, συμπεριλαμβανομένων των σημασιοδοτικών θεσμών, των οικονομικών θεσμών, των λογιστικών θεσμών, θρησκευτικών, υγειονομικών, εκπαιδευτικών και καλλιτεχνικών θεσμών.
  • Σχεδιασμός διαφυγών πριν, εντός και πέρα από το θεσμό: queer, φεμινιστικές και black radical παραδόσεις, παρεμβάσεις και τα υπο-κοινά (undercommons).
  • Νέες μορφές θέσμισης: συλλογικές, αναδυόμενες, κοινωνικές και αυτοδιαχειριζόμενες δομές.